พอหายตะลึงแล้วผู้เป็นแม่ก็เลยหันมามองดูลูกสาวบ้าง
"แล้วเราล่ะลูก..รักคุณหมอไหม"
หญิงสาวตอบออกไปโดยการพยักหน้า แต่สายตาของเธอก็ยังคงมองเขาอยู่
"ตอบผู้ใหญ่ทำไมถึงพยักหน้าล่ะ พูดมา" แม่ตำหนิลูกไปเบาๆ เพราะเห็นสีหน้าของนายแพทย์หนุ่มแล้วคงอยากได้ยินมากกว่าพยักหน้าตอบ
"รักค่ะ อายรักคุณหมอค่ะ" คำนี้มันอัดแน่นอยู่ในอกมานานแล้ว ดีใจที่ได้พูดมันออกมาสักที
"ผมยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้บอกคุณแม่ครับ"
"ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องอะไร แม่ก็อภัยให้คุณหมอค่ะ" ได้ยินแค่ลูกสาวบอกว่าอาศัยอยู่กับผู้ชายคนนี้ นางก็พอจะเดาได้แล้วว่าทั้งสองคงจะเกินเลยกันไปมากแล้ว
"ขอบพระคุณมากครับ ถ้าคุณแม่หายดีเมื่อไร ผมสัญญาว่าจะจัดงานแต่งให้กับอายไม่ให้น้อยหน้าใคร"
"แม่ต้องขอบใจคุณหมอมากนะคะ" ผู้เป็นแม่ยิ่งกว่ายกภูเขาออกจากอก ถึงนางจะตายก็คงไม่เสียดายชีวิตแล้ว เพราะมีคนดูแลลูกสาวที่รักต่อจากนาง
"ผมต่างหากครับที่ต้อ
