แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่เริ่มสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ยักษ์เข้ามาภายในห้องนอนสุดหรูของเพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุดบนตึกอัครเดชทาวเวอร์ แสงสีทองรำไรนั้นตกกระทบลงบนร่างบางของแพรวาที่ยังคงนอนหลับสนิทซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของพยัคฆ์ร้าย ขุนเขาลืมตาตื่นขึ้นมาตั้งนานแล้วแต่เขายังไม่อยากลุกไปไหนแม้แต่นิดเดียว สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานของเมียรักที่ดูไร้เดียงสายามหลับใหลอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย ร่องรอยสีกุหลาบจางๆ ตามซอกคอและลาดไหล่ขาวเนียนละเอียดเป็นหลักฐานชั้นดีที่ยืนยันว่าเมื่อคืนนี้เขาจัดหนักและรังแกเธอไปมากมายขนาดไหนบนเตียงกว้างแห่งนี้
"อืม... พี่ขุนขา ตื่นแล้วเหรอคะ"
แพรวาพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางขยับตัวซุกเข้าหาอกอุ่นของสามีเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา
"ตื่นนานแล้วค่ะคนดี เห็นเธอกำลังหลับสบายพี่เลยไม่อยากกวนใจ แต่ยิ่งมองเธอนานๆ พี่ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด
