พี่ขุนคะ คืนนี้แพรขอพักจริงๆ นะคะ

หลังจากที่ผ่านสมรภูมิรักกลางน้ำตกจนน้องแพรวาแทบจะก้าวขาไม่ออก ขุนเขาก็จัดการช้อนอุ้มร่างบางขึ้นรถสปอร์ตคันหรูมุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์อัครเดชโภคินทันที โดยมีน้องกะทิแมวขาวนั่งเชิดหน้าอยู่บนคอนโซลรถราวกับเป็นคุณนายใหญ่ประจำบ้าน บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบที่มีเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆ แต่สัมผัสจากฝ่ามือหนาของขุนเขาที่ยังคงกุมมือแพรวาไว้แน่นตลอดทางกลับบอกให้รู้ว่าเขายังคงโหยหาเธอไม่จบสิ้น "พี่ขุนคะ คืนนี้แพรขอพักจริงๆ นะคะ ไม่เอาแบบเมื่อกี้แล้วนะ แพรเหนื่อยจะขาดใจตายอยู่แล้ว" แพรวาเอ่ยดักคอพลางค้อนวงใหญ่ให้สามีตัวดีที่เอาแต่ยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี "พักก็พักจ๊ะเมียจ๋า พี่ไม่ได้เป็นคนใจร้ายขนาดนั้นเสียหน่อย แค่เมื่อกี้บรรยากาศมันพาไปน่ะ" ขุนเขาหัวเราะในลำคอพลางหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ประตูรั้วเหล็กดัดสีทองของคฤหาสน์ แต่ทว่า ทันทีที่รถจอดสนิทหน้ามุขบันได ขุนเขาก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นรถ