แสงจันทร์นวลตาในคืนค่ำสาดส่องลงมายังคฤหาสน์อัครเดชโภคินที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้งหลังจากงานเลี้ยงการกุศลสุดอลังการจบลง
ขุนเขายืนกอดอกอยู่ริมระเบียงห้องนอนใหญ่ สายตาคมกริบจ้องมองออกไปในความมืดราวกับจะคอยเฝ้าระวังไม่ให้มีสิ่งแปลกปลอมใดๆ เข้ามาใกล้รังรักของเขาได้อีก แม้พิมลดาและพ่อของเธอจะถูกจัดการจนสิ้นซากไปแล้ว แต่พยัคฆ์ร้ายอย่างเขาก็ไม่เคยประมาท โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวกับความปลอดภัยและความสุขของเมียรักอย่างแพรวา
"พี่ขุนขา ยืนทำอะไรตรงนั้นคะ ดึกแล้วนะ ไม่มาพักผ่อนเหรอคะ"
เสียงหวานของแพรวาดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่เดินเข้ามาสวมกอดเอวหนาของเขาไว้จากด้านหลัง เธอซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นชายที่เธอหลงไหล
"พี่กำลังคิดอะไรเพลินๆ น่ะแพร พี่แค่รู้สึกว่าตั้งแต่เราแต่งงานกันมา มีแต่เรื่องวุ่นวายเข้ามาไม่หยุดเลย พี่กลัวว่าเธอจะเหนื่อยและเสียใจที่เลือกมาอยู่กับผู้ชายอย่า
