แสงอาทิตย์ยามสายส่องผ่านผ้าม่านลูกไม้ราคาแพงเข้ามาในห้องหอที่ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวรักที่เพิ่งมอดดับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง ขุนเขาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แขนแกร่งของเขาโอบรัดร่างบางของแพรวาไว้แนบอกอย่างหวงแหน ในขณะที่เจ้าสาวหมาดๆ ยังคงหลับสนิทด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการถูกพยัคฆ์ร้ายรังแกทั้งคืนยันรุ่งสาง
ขุนเขาจ้องมองใบหน้ายามหลับของเมียรักพลางอมยิ้ม มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดที่ไร้อาภรณ์ปกปิดอย่างเบามือ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าสัตวแพทย์สาวบ้านๆ ที่เขาเคยปรามาสไว้ในวันแรก จะกลายมาเป็นเจ้าของหัวใจและเจ้าของทุกอย่างในชีวิตของเขาได้ถึงขนาดนี้
"อื้อ... พี่ขุนขา อย่าซนสิคะ แพรเหนื่อยนะ"
แพรวาพึมพำทั้งที่ยังหลับตา เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่เริ่มซุกซนของสามีตัวดี
"ตื่นได้แล้วจ้ะเมียจ๋า วันนี้พี่มีเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่จะให้เธอด้วยนะ"
ขุนเขากระซิบชิดใบหูเล็ก
