บรรยากาศยามเช้าในคฤหาสน์อัครเดชโภคินที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับวุ่นวายไปด้วยเสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ดและสาวใช้ที่เดินกันขวักไขว่
ขุนเขาในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มยืนหน้าเครียดอยู่หน้าห้องน้ำพลางฟังเสียงแพรวาที่กำลังอาเจียนอย่างหนักเพราะอาการแพ้ท้องในช่วงเช้า หัวใจของพยัคฆ์ร้ายบีบคั้นด้วยความสงสารเมียรักจนแทบจะทนไม่ไหว
"แพรจ๊ะ เป็นยังไงบ้างคนดี ให้พี่เข้าไปช่วยไหม"
ขุนเขาตะโกนถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความห่วงใย
"ไม่ต้องเข้ามาค่ะพี่ขุน แพรเหม็นกลิ่นตัวพี่ขุนจังเลยค่ะ ฮึก... ออกไปห่างๆ แพรหน่อยนะคระ"
เสียงหวานของแพรวาดังลอดออกมา พร้อมกับเสียงโครกครากที่ทำเอาขุนเขาหน้าเสีย
พยัคฆ์ร้ายที่เคยน่าเกรงขามบัดนี้กลับทำหน้าน้อยใจเหมือนหมาหงอย เขาดมกลิ่นตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"พี่เพิ่งอาบน้ำใช้สบู่ออร์แกนิกที่แพรชอบเองนะจ๊ะ ทำไมถึงยังเหม็นอีกล่ะเนี่ย"
ขุนเขาพึมพำกับตัวเองพลางถอยห่างออกมานั่งที่ปลายเต
