เก้าเดือนผ่านไปราวกับความฝันที่แสนหวาน ภายในคฤหาสน์อัครเดชโภคินบัดนี้เต็มไปด้วยความระทึกใจและเสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่นไปมา ขุนเขาในชุดสูทที่ดูยับย่นเล็กน้อยเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน เดินวนเวียนอยู่หน้าห้องคลอดของโรงพยาบาลชั้นนำ
ใบหน้าของพยัคฆ์ร้ายที่เคยเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความกังวล มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทุกลมหายใจที่เข้าออกมีเพียงคำอธิษฐานขอให้เมียรักและลูกชายปลอดภัย
"นายน้อยครับ นั่งพักก่อนเถอะครับ คุณแพรวาอยู่ในมือหมอที่เก่งที่สุดแล้วครับ"
ลูกน้องคนสนิทพยายามปลอบใจ
"กูพักไม่ได้! หัวใจกูอยู่ในห้องนั้นทั้งดวง ถ้าเมียกูกับลูกกูเป็นอะไรไป กูจะเผาโรงพยาบาลนี้ทิ้งซะ!"
ขุนเขาคำรามเสียงต่ำด้วยความเครียดจัด จนบอดี้การ์ดรอบข้างไม่มีใครกล้าสบตา
น้องกะทิแมวขาวผู้ซื่อสัตย์ วันนี้แอบนั่งอยู่ในกระเป๋าเดินทางสุดหรูที่ซ่อนอยู่ใต้เก้าอี้หน้าห้องคลอด มันส่งเสียงร้องเมี้
