ตอนที่ 123
วันเดียวกัน
โรงพยาบาลวายุคีรินทร์ กรุงเทพฯ
ฝ้ายนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องตรวจ ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแห้งแตก ร่างกายอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่
ถุงอาเจียนในมือถูกกำแน่น เธอเพิ่งอาเจียนไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน จนแทบไม่เหลืออะไรในท้อง
วันนี้…เป็นวันที่สองที่เธอลางาน และอาการมันไม่ได้ดีขึ้นเลยกลับแย่ลง
เหมือนร่างกายกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง ที่เธอเองก็ยังไม่กล้าคิด
“คุณฮานะ ณรงค์กุล เชิญที่ห้องตรวจ 05 ค่ะ”
เสียงเรียกดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ฝ้ายสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมแรงที่เหลืออยู่ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องตรวจ
ภายในห้องตรวจ
คุณหมอพริ้งเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติ ก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ ให้คนไข้
“เชิญนั่งค่ะ”
น้ำเสียงนุ่ม แต่สายตากลับพิจารณาเธออย่างละเอียด ตั้งแต่สีหน้า…ไปจนถึงท่าทางที่ดูอ่อนแรงผิดปกติ
“มีอาการอะไรบ้างคะ เล่าให้หมอฟังหน่อย”
ฝ้ายกลืนน้ำลายมือท
