บทที่ 59

1447 Words

"ทำไมพี่จะต้องออกจากราชการด้วย" เมรีรู้ดีว่าเขารักงานนี้มาก และกว่าที่เขาจะขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย "พี่ไม่อยากให้เราคิดมากกับเรื่องนี้อีก" "เมย์ขอโทษค่ะ ที่ควบคุมตัวเองไม่ได้" เป็นใครจะไปทนได้ เห็นผู้หญิงคนอื่นมาเกาะแกะสามีของตัวเอง "เมย์ทำถูกแล้วจ้า" ดัมมี่ดีใจด้วยซ้ำที่ภรรยามีอาการหึงหวง แต่ก็ไม่อยากให้เธอมีเรื่องขุ่นเคืองใจ กลัวว่ามันจะไม่เป็นผลดีต่อลูก ดึกดื่นของคืนเดียวกันนั้น.. คนตัวโตเริ่มอยู่ไม่นิ่งเมื่อได้กอดภรรยา มือหนาเริ่มซุกซนสอดเข้ามาในเสื้อชุดนอนตัวบาง จนไปหยุดอยู่ที่ยอดปทุม "พี่ดัมมี่คะ" "พี่ขอนะ ทนไม่ไหวแล้ว" ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นแล้วจัดการกับเสื้อผ้าตัวบางโดยที่ไม่รอให้เจ้าตัวอนุญาต "เดี๋ยวก่อนค่ะ" หญิงสาวคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ขึ้นมาได้ในทันที "อะไรจ๊ะ" "เมื่อคืนพี่หลอกให้ฉันเป็นคนทำเองใช่ไหม! ก็ในเมื่อพี่ไม่ได้เจ็บแผล..งั้นแสดงว่าเมื่อคืนนี้!"

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD