"หมาน้อย!!" หญิงสาวไม่รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ เธอเดินตรงเข้ามาแล้วกระชากตัวของลูกออก "ถ้าคุณยังมาวุ่นวายกับลูกชายของฉันอยู่ ฉันจะแจ้งความ"
"หึ! แจ้งความ?..ทำไมไม่แจ้งกับคนที่บอกว่าเป็นพ่อเขาเลยล่ะ เป็นตำรวจไม่ใช่เหรอ แต่เอ้..ได้ยินข่าวว่าถูกย้ายไปแล้วนี่ ทำไมยังเห็นวนเวียนอยู่แถวนี้อีกล่ะ"
"คุณ!! ฝีมือของคุณใช่ไหม" แค่นี้หญิงสาวก็พอจะเดาได้แล้ว ว่าคนที่ดัมมี่บอกว่าไปเหยียบเล็บเข้าคือใคร
"แมะ" หมาน้อยตกใจเสียงที่แม่ตะคอก เด็กน้อยเบะปากกำลังจะร้องไห้
"โอ๋.... คนดีไม่ร้องนะลูก หนูง่วงแล้วใช่ไหมครับ เรากลับเข้าไปนอนกันดีกว่า" อัปสรสุดาจำเป็นต้องทิ้งความโมโหไว้ตรงนั้นก่อน แต่เธอไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปแน่ ..พี่ดัมมี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะเราเองเหรอเนี่ย
พอประตูห้องบานนั้นถูกปิดลง ชายหนุ่มก็ชูนิ้วเพื่อเรียกให้ลูกน้องเข้ามาใกล้ "ให้ผลตรวจออกมาเร็วที่สุด" เขาสั่งลูกน้องแต่สายตาก็ยังมองที่ประตูบาน
