“บางที... เราควรร่ำลา”
ผมกล่าวเบาๆ ทอดสะพานให้ขนาดนี้แต่ลุงเสือยังนิ่งเงียบเหมือนไม่สนใจ
“ถ้าลุงไม่อยากร่ำลา... งั้นผมกลับขึ้นเรือนนะครับ”
ผมรู้ว่าไม่ฉลาดนักที่ท้าทายออกมาเช่นนี้ เพราะว่าลุงเสือยังนิ่งเฉย ทำให้ผมต้องก้าวออกมาในที่สุด
“ผมลานะครับ”
ผมแทบกลั้นใจกล่าวประโยคนี้ออกมา และนาทีนี้เอง ลุงเสือก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ผมรอคอย
“เดี๋ยวสิ... ”
ลุงเสือฉุดข้อมือของผมเอาไว้เมื่อเห็นว่าผมจะไปจริงๆ ผมจ้องหน้าลุงเสือ ตาสบตา ลุงเสือเอื้อมมือขึ้นมาโอบใบหน้าของผมแล้วก้มลงมาบดนาบริมฝีปากเข้าหากันด้วยความเร่าร้อน
“อ๊า... ”
ผมครางเพราะตั้งตัวไม่ทัน มันช่างเป็นจูบร่ำลาที่หวานนัก ริมฝีปากของเราบดขยี้เข้าหากันด้วยความดูดดื่มราวกับมีอำนาจแม่เหล็กดึงดูดเอาไว้ ดูดเลียลิ้นของกันและกันอย่างเร่าร้อน ทำเอ
