ตอนที่ 17

ลุงเสือเอาไว้แน่น เพื่อให้เขาฝังบางส่วนของร่างกายเอาไว้ในตัวผมให้นานแสนนาน           “อูย... ไม่ไหวแล้วครับ”           ลุงเสือเอาแรงเหลือเกิน แรงกระเด้าดุดิบทำให้ผมสะท้านเยือกไปทั้งร่าง ดวงตาหรี่พริ้มเป็นสุขในทุกครั้งที่แกกระเด้าเข้ามา           “อีกนิด... ลุงขออีกนิด”           ลุงเสือก้มลงมากระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดไปตามซอกคอ ปลายเล็บคมของผมจิกเกร็งกรีดรอยจารึกฝากเอาไว้ที่หลังไหล่ของลุงเสือ           “ไม่ไหวแล้ว... ฮึ่ก”           ผมเกร็งไปทั้งตัว           “ลุงจะแตกแล้ว... อูย”           ลุงเสือส่งสัญญาณด้วยแรงกระแทกหน่วงหนัก ผมรีบเอื้อมมือขึ้นมาโอบใบหน้าของแกแล้วรั้งลงมาบดริมฝีปากเข้าหากันแน่น           บลั่กๆ ๆ ๆ ๆ           ลิ้นของเราเกี่ยวกระหวัดรัดร้อยกันดื่มด่ำ ขณะดุ้นเอ็นสีน้ำตาลคล้ำยังกระเด้าเข้ามาไม่หยุด           “ฮึ่ก... อ๊ะ... อ๊อยยยย”