ความตายที่คาดไม่ถึง

''เดียวพารัม ''เสียงเรียกของภีมทำให้พารัมต้องหันกลับมา เขามองหน้าภีมนิ่งๆ ''ไม่ต้องยกโทษให้กูหรอกเพราะนั้นมันคือสิ่งยืนยันว่ากูยังมีค่าให้มึงนึกถึง ฝากขอโทษเจนิสด้วยสำหรับทุกอย่างที่กูเคยทำ ขอให้มึงมีความสุขมากๆ นะ เดินทางปลอดภัย!!!''ภีมพูดจบก็จะหันหลังเดินกลับแต่พารัมยืนมือไปจับไหล่ของภีมไว้ ''เดียว!!!''พารัมเอ่ยเสียงเข้ม ''มึงจะไม่กอดลากูหน่อยหรอ''พารัมเอ่ยพร้อมด้วยรอยยิ้มกวนๆ ภีมเองก็กระตุกยิ้มบางๆ ออกมาได้ ก่อนสองคนสวมกอดกันนี้เป็นกอดครั้งแรกในรอบหลายปี ความรู้สึกนั้นหลากหลาย ความทรงจำมากมายไหลเวียนเข้ามา ต่างคนต่างทำตามหน้าที่ของตัวเองเพื่อจุดมุ่งหมายเดียวกันแต่คนล่ะวิธีการก็เท่านั้น ''ปกป้องประเทศให้ดีล่ะกูเชื่อมึงทำได้และต้องทำได้ดีกว่ากูด้วย โชคดี!!!!''พารัมพูดจบก็คลายกอดออก ''แน่นอน กูจะทำให้ดีเลย มึงก็ตามหาเจนิสให้เจอล่ะ กูเชื่อเหมือนกันว่ามึงจะต้องสมหวัง กูไปล่ะงานท่วมหัวรอ