ต่อจากนั้นไม่นาน บุษบาได้ต้อนรับเมอาที่มาหาเธอถึงที่ร้านดอกไม้ หญิงสาวเจ้าของสถานที่ต้อนรับเมอาด้วยความรู้สึกแฝงความเห็นอกเห็นใจในสิ่งที่คุณหมอสาวต้องเจอมา
“สวัสดีค่ะคุณหมอเมอา” เธอเชิญแขกสาวเข้าไปคุยในห้องทำงานเพื่อความเป็นส่วนตัว เผื่อเธอต้องการความสะดวกใจ ในการพูดคุยกัน
“สวัสดีค่ะคุณบุษ” เธอนั่งลงส่งยิ้มบางๆ ให้
“ดิฉันอยากมาขอโทษเรื่องเมื่อวานค่ะ จริงๆ ตั้งใจจะไปคุยกับคุณว่าเรื่องของฉันกับพี่หัสเราไม่มีอะไรกัน ไม่เคยมีอะไรเกินเลยกันเลยอยากให้คุณสบายใจน่ะ แต่ดันเกิดเรื่องขึ้นก่อน”
บุษบายิ้มให้ “บุษเข้าใจค่ะ เรื่องของคุณหมอกับพี่หัสบุษก็เข้าใจดีแล้วด้วย ว่าแต่เรื่องเมื่อคืนคุณหมอโอเคแล้วใช่ไหมคะ” เธอถามอย่างไม่แน่ใจนัก
“เรียกฉันว่าพี่ก็ได้ค่ะ เรียกพี่เมได้เลยเพราะว่าพี่คงอายุมากกว่าคุณบุษหลายปีอยู่”
“งั้นพี่เมไม่ต้องเรียกคุณบุษนะคะ เรียกว่าบุษเฉยๆ เถอะค่ะ” บุษบารู้สึกโล่
