บุษบากลับถึงบ้านใหญ่ด้วยความเหนื่อยลึกๆ โดยที่ไม่รู้ตัว และโชคดีที่ไม่มีใครซักถามอะไรให้ลำบากใจที่จะต้องตอบ คุณวิชุตาพูดกับลูกสาวบุญธรรมตามปกติของนาง
“บุษหิวไหมลูกกินข้าวมาหรือยัง จะกินข้าวก่อนไหมเดี๋ยวแม่ให้คนอุ่นให้วันนี้ในครัวมีต้มยำทะเลของโปรดเราเลยนะ”
“ค่ะแม่ ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยค่ะแต่เดี๋ยวบุษทำเองก็ได้ค่ะ” เพราะว่าตอนนี้มันคือเวลาพักผ่อนของแม่ครัวและเด็กๆ ลูกจ้างในบ้าน เธอจึงไม่อยากจะเรียกใช้ใครให้ยุ่งยาก
“แม่ทำให้เอง เขาตั้งโต๊ะรอเราแล้วที่เหลือแค่เอาไปอุ่น หนูจะขึ้นไปอาบน้ำก่อนไหมจะได้สดชื่น”
“งั้นก็ได้ค่ะแม่ หนูขึ้นไปอาบน้ำแป๊บเดียวนะคะ” หญิงสาวยิ้มไม่สดใสนัก
คืนนั้นบุษบานอนหลับไม่สนิท เธอมองโทรศัพท์หวังว่าหัสดีจะโทรกลับมาแต่ก็ผิดหวัง หญิงสาวทบทวนเรื่องที่ผ่านมาระหว่างเธอกับเขาและได้ข้อสรุปว่าเธอควรจะทำตามที่มัทรีบอก นั่นเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว
‘สมน้ำหน้าตอนเขาโทรม
