ตอนที่ 42 บัญชีแค้น
“อัคคี...”
“สวัสดีครับคุณเกรียงไกร” อัคคีเอ่ยทักทายพร้อมกับก้มศีรษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อยเหมือนเป็นการเคารพ ก่อนจะระบายยิ้มออกมา แต่มันเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสะใจ
สถาพของมันในตอนนี้ แทบไม่ต่างอะไรจากพ่อกับแม่ของเขาเลย ยิ่งมันทรมานมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งสะใจมากเท่านั้น!
“กะ...แกมาทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!” เกรียงไกรรีบไล่ชายหนุ่มออกไปให้พ้นๆ แต่ร่างสูงกลับก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ย่อเข่าลงตรงหน้ารถเข็น มุมปากยิ้มยก สายตาไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังสมเพชเวทนา
“ผมก็มาทวงสัญญาไงครับ”
“ตะ...แต่มันยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายวันไม่ใช่หรอ”
“แล้วตอนนี้คุณมีคืนผมสักบาทแล้วหรือยัง เจ้าหนี้สามารถขอเงินคืนเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะมันอยู่ที่ความพอใจของผม”
“แก...ไอ้อัคคี!”
“ยอมรับมาเถอะว่าจนปัญญาแล้ว เพราะฉะนั้น...ยกคฤหาสน์หลังนี้ให้ผมซะ!” เขาสั่งเสียงแข็ง
“ไม่! กูไม่มีวันยกคฤหาสน์หลัง
