“ว้าย คุณปุณณ์”
“ใช่ ฉันเอง คิดว่าใคร”
เสียงทุ้มกดลงต่ำกว่าปกติ เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ตรงเข้าไปบีบคอเธอโทษฐานที่คุยกับผู้ชายคนอื่น
“คิดว่าผีค่ะ คุณเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง ฉันล็อกประตูแล้ว”
เขาโชว์กุญแจพวงใหญ่ที่อยู่ในมือ แล้วโยนมันลงไปบนโต๊ะข้างเตียงจนเกิดเสียงดัง ข่มขวัญคนตัวบางให้สะดุ้งโหยง
“แล้วเข้ามาทำไม มีอะไรทำไมไม่เคาะประตู”
“ฉันเป็นเจ้าของบ้าน จะเข้าออกห้องไหนก็ได้ แล้วที่ต้องเข้ามาหาเธอถึงที่นี่เพราะฉันโทรหาเธอเป็นสิบสาย แต่เธอไม่ยอมรับสายฉันเลย ที่แท้ก็มัวแต่คุยกับผู้ชายอยู่นี่เอง”
“คุณโทรมาเหรอคะ ฉันไม่รู้เรื่องเลย”
เธอเปิดหน้าจอดูก็พบว่าเขาโทรหาเธอเป็นสิบสายจริง ๆ จึงมีท่าทีอ่อนลงเพราะตัวเองก็มีส่วนผิดให้เขาต้องมายืนทำหน้าดุอยู่ในห้องนี้
“ขอโทษค่ะ มีอะไรหรือเปล่า”
“งานฉันว่าไง พรุ่งนี้มีอะไรบ้าง เธอไม่อัปเดตฉันเลย”
“ฉันอัปเดตคุณไปแล้วนี่คะ ก่อนเราจะแยกย้ายกัน จำไ
