“ทำไมน้ำมนต์ถึงเป็นลมได้วะ แดดร้อนกว่าปกตินิดเดียวเอง หรือว่ามึงใช้งานน้องมากไป แกล้งให้น้ำมนต์ของกูเดินไปซื้อกาแฟสามสี่รอบอีกแล้วใช่ไหม”
คำว่า น้ำมนต์ของกู มันไม่เข้าหูจนน่าหงุดหงิด ทำเอาพระเอกหนุ่มตวัดสายตามองเพื่อนรักด้วยความไม่พอใจ
“น้ำมนต์ไปเป็นของมึงตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่ามาใช้คำแบบนี้กับคนของกู”
ชนทัตชะงักไปเล็กน้อยกับสายตากร้าวดุของเพื่อนรัก ถ้าณกมลคือผู้หญิงคนอื่นที่ปุณณิธิกำลังคั่วอยู่ เขาจะไม่แปลกใจเท่านี้เลยจริง ๆ
“มึงเป็นเหี้ยอะไรวะไอ้ปุณณ์ กูก็เรียกน้องน้ำมนต์ของกูแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ที่น้องเขามาทำงานกับมึง สองเดือนได้แล้วมั้ง เพิ่งมาเสือกขัดหูอะไรตอนนี้วะ หรือว่ามึงกับน้องเขา...”
“ไม่ใช่แบบที่มึงคิด”
“ไม่ใช่แล้วยังไงวะ แค่นี้ทำไมต้องเอามาเป็นอารมณ์ด้วย มึงดูแปลก ๆ ไปนะ”
“คือ กู...เอ่อ กูแค่ตกใจ น้ำมนต์เป็นลมสองครั้งแล้วตั้งแต่ทำงานกับกู”
“ก็มึงใช้งานน้องเขาเยอะ
