แน่นอนว่ามันผ่านมาขนาดนี้แล้ว ลี่หมวยไม่ได้คิดที่จะอยากรับรู้เรื่องราวของเขาคนนั้นอีก ทว่าต่อให้เป็นแบบนั้นในใจลึก ๆ ก็ยังอดที่จะรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้อยู่ดี เหตุด้วยแม้จะผ่านฤดูกาลของความหนาวเหน็บ หากแต่ความร้อนระอุที่ต้องเผชิญหน้าอยู่นั้นมันก็ไม่ง่ายดายเลยสักนิด
ต้องรู้สึกเช่นนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน
[ตกลงเรื่องรับปริญญานี่มึงจะเอายังไง จะกลับมาไหมหรือว่ารอมาเอาแค่ใบจบเลย แต่พวกอีเนย บักแดนมันอยากให้มึงมานะ กลุ่มเราขาดมึงไปคงจะไม่สนุกอะ เด็ก ๆ ในสายก็ถามหามึงกันใหญ่เลย]
แม้ว่าจะเป็นวันหยุดที่มีเพียงหนึ่งครั้งต่อสัปดาห์ แต่ด้วยความเด็กสุดในแผนกก็ไม่พ้นโดนใช้งานตามระเบียบอยู่ดี เรียกได้ว่าตั้งแต่กลับไทยมาทำงานจริงจัง ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นแล้วรีบทำกิจวัตรประจำวันก็ไม่มีช่วงเวลาไหนให้คิดถึงรักแรกได้อีก เว้นแต่ได้คุยกับเพื่อนสนิทที่มักจะเผลอเล่าเรื่องของเขาให้ฟังผ่านหูอยู่บ้าง
ขอเถอะ วันนี้ลี่หมวย
