สายลมหนาวช่วงสายของวันพัดผ่านบาดผิวกายกร้านแดด แสงสีส้มอุ่นร้อนรุ่งอรุณสาดส่องชวนให้นึกรำคาญใจ จนคนที่ไม่ทราบว่าตัวเองนั้นหลับไปทั้งที่ยังมีขวดเหล้าเกลื่อนกลาดอยู่ข้างกายจำต้องลืมตากะพริบถี่ ๆ เพื่อเรียกสติสัมปชัญญะให้กลับมา
พบว่าตนเองยังคงอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน ไม่ทราบเช่นกันว่าดื่มหนักจนชัตดาวน์ตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วย สะบัดศีรษะหวังไล่ความมึนเบลอไม่กี่ครั้งก็จำต้องนิ่งงัน ยามไม่ใกล้ไม่ไกลนั้นเห็นเป็นผู้ปกครองหนึ่งเดียวของตัวเองพาไอ้ดำลูกรักกินฟางอยู่ด้วยท่าทีไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร
ให้มันได้แบบนี้ ให้มันเหลือแค่ปราบนี่แหละที่ยังเป็นบ้าเป็นบอจมอยู่กับรักแรกไม่ลืม สมน้ำหน้าอามาก็เยอะ
วันนี้เขากลับไม่ได้ต่างกันเลย โคตรน่าสมเพช
“ตื่นได้แล้วเหรอ ข้าคิดว่าเอ็งไม่ปอดบวมตายห่าไปก่อนก็คิดว่าคงจะตับแข็งตายไปแล้ว”
“แล้วเสี่ยก็ปล่อยให้ผมนอนตายมันอยู่ตรงนี้ แทนที่จะหามเข้าบ้านดี ๆ”
“ก็ดูสภา
