“ก็ฉันให้เธอสั่ง แล้วเธอไม่ยอมสั่งเองนี่นา แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าเธอชอบกินอะไร ฉันก็เลยสั่งมั่วๆ เผื่อจะมีสักอย่างที่เธอกินได้”
แกมแพรถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมขมับ
“นี่คุณไปยกเลิกออร์เดอร์เลยนะ ฉันกินไม่หมดหรอก”
“งั้นก็ห่อกลับบ้าน”
เขาก็ยังทำท่าทางไม่แคร์กับจำนวนอาหารที่สั่งไปมากมายอยู่ดี
“ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่บ้าน ฉันมาเฝ้ายายที่โรงพยาบาล”
คำพูดของหล่อนทำให้คิ้วเข้มของอติพัฒน์เลิกสูงขึ้น
“ว่าจะถามอยู่ ยายเธอเป็นอะไร”
แกมแพรอึ้งไปเล็กน้อย และก็เลือกที่จะไม่ตอบคำถาม
“มันไม่เกี่ยวกับคุณ”
หล่อนเสหลบสายตาคมเข้มของเขา
“คุณมีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยกับฉันก็รีบๆ พูดมาเลย เดี๋ยวฉันต้องไปทำธุระต่อ”
“ธุระของเธอคงไม่เกี่ยวกับพี่หนึ่งหรอกใช่ไหม”
“มันไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องรู้”
เมื่อผู้หญิงตรงหน้าบอกปัด ก็ทำให้อติพัฒน์คาดเดาเอาเอง
“บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับพี่หนึ่ง เขามีเมียแล้ว เธอนี่ชอบปีนต้นงิ
