“กินข้าวกินยา วันนี้ยังไม่ต้องไปเรียนพักผ่อนซะ ส่วนฉันไปก่อนล่ะ รีบๆ หาย วันเสาร์เรามีนัดกัน” คนตัวเล็กยิ้มร่า พร้อมกับสวมยกเรียวขาขึ้นมาสวมรองเท้าแบบรีบๆ เพราะถ้าช้ากว่านี้มีหวังไปเรียนสายแน่ ชายหนุ่มมองอีกคนด้วยสายตาเหม่อลอย รู้อีกทีประตูก็ปิดลงพร้อมกับความเงียบสงบที่คืนกลับมาในห้องอีกครั้ง
แบร์รี่เสยผมลวกๆ ยอมรับว่าอาการดีขึ้นมาก เขาเดินไปดูอาหารที่อุ่นไว้จนหอมกรุ่น ทั้งยังมีการจัดยาวางไว้อย่างเรียบร้อย บ่งบอกว่าคนที่จัดเตรียมนั้นตั้งใจทำอย่างดี เมื่อจัดการข้าวเช้าเรียบร้อย จะลุกไปอาบน้ำก็พบผ้าขนหนูวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอีกคนจะเป็นคนช่างใส่ใจขนาดนี้ คิดแล้วก็อมยิ้มออกมา
ร่างกายของเขาในตอนนี้สามารถอาบน้ำได้โดยไม่ต้องเช็ดตัวเหมือนเมื่อวานแล้ว หวังว่ามันคงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่ทำให้เขาดีขึ้นไม่ใช่เพราะวิธีการแปลกๆ ที่อีกคนดูแลเขาหรอกนะ
พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็รู้สึกใบห
