เช้าวันต่อมาก้องภพโทร.ไปหาดวงฤดีที่บ้านของลุคคา กะเวลาที่ชายหนุ่มออกไปทำงานแล้ว แต่ครั้งนี้พลาดเพราะลุคคารับโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่ที่หัวเตียงเข้าพอดี
“อย่าคิดว่าผมจำเสียงคุณไม่ได้นะคุณก้องภพ”
เสียงกระด้างที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจของลุคคาทำให้ก้องภพอึ้งไปพักใหญ่ ใจหนึ่งก็อยากจะวางสาย แต่อีกใจหนึ่งก็สั่งให้ถามถึงหญิงสาวที่เขามีแต่ความปรารถนาดีให้ออกไป เขาบริสุทธิ์ใจจะต้องไปกลัวอะไรล่ะ
“สวัสดีครับคุณลุคคา ผมอยากรู้ว่าคุณฤดีเป็นอย่างไรบ้าง”
คนถูกถามปรายตามองคนที่นอนหลับนิ่งอยู่บนเตียงด้วยความไม่พอใจ ริมฝีปากหยักลึกเม้มเป็นเส้นตรงคล้ายกับกำลังข่มอารมณ์ ก่อนที่น้ำเสียงกระด้างดังเดิมจะเล็ดลอดออกไป
“สบายดี และถ้ามันไม่เหนือบ่ากว่าแรงนัก อย่าโทร.มายุ่งกับเมียของชาวบ้านอีก” ลุคคากระแทกเสียงเดือดดาลใส่หูของคู่สนทนา
ก้องภพยิ้มกับตัวเองด้วยความเศร้า “ผมรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ แต่ผมก็แค่ห่วงใยคุณฤด
