“ตื่นได้แล้วค่ะ”
เชอร์รีนซุกจมูกโด่งๆ เข้าหาแก้มของวายุเพื่อปลุกให้เขาตื่นตอนเช้า วายุจัดเธอทั้งคืนจนหลับไปทั้งอย่างนั้น
“ยังไม่เช้าเลยวันนี้ไม่มีงานด้วยขอนอนกอดอีกแป๊บหนึ่งสิ”
น้ำเสียงออดอ้อนของคนตัวโต ทำเอาเชอร์รีนใจบาง ร่างเปลือยเปล่าของเขาตอนนี้ก็ด้วยซิกแพ็กนั่นของจริง ทำเอาเชอร์รีนแอบกลืนน้ำลายลงคอกับหุ่นยั่วอารมณ์ของเขา
วายุดึงแขนเชอร์รีนกลับไปนอนด้วยความออดอ้อน นานๆ ทีเขาจะได้มานอนค้างกับเธอ ด้วยความคิดถึงเขาจึงอยากอ้อนเธอ แต่บังเอิญว่าวันนี้เชอร์รีนดันมีเรียนนะสิ
“คุณวายุคุณไม่มีเรียนหรือคะ” เชอร์รีนแอบถามเบาๆ
"ฉันว่าจะดรอปแล้วอ่ะ ทำงานเยอะไม่มีเวลาไปเรียน เรียนไปก็คงไม่จบ แล้วก็ไม่รู้จะเรียนไปทำไมด้วย" เขาพูดพร้อมน้ำเสียงงัวเงีย
ก็จริงอยู่ที่ว่าอาชีพของเขามันไม่จำเป็นต้องเรียน แต่ว่าเธอก็ยังเสียดายแทนเขาอยู่ดี แต่ทำไงได้ เขาต้องดูแลธุกิจกลางคืน จะให้ตื่นมาเรียนตอนกลางวันมัน
