บนโต๊ะกินข้าวมื้อเช้าของบ้าน ปิติขจรภักดี
“นี่ เชอร์ เมื่อไหร่จะปล่อยท้อง อยากมีลูกแล้วอ่ะ”
น้ำเสียงออดอ้อนแต่แฝงได้ด้วยความดุดันของวายุเอ่ยถามเชอร์รีนนิ่งๆ ตอนที่พวกเขาทานอาหารอยู่บนโต๊ะกินข้าวของบ้านตอนเช้า
“รอเชอร์เรียนจบก่อนได้มั้ยคะ”
เชอร์รีนตอบไปด้วยความไร้เดียงสา ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากมีลูกนะ แต่ว่าเธอรู้สึกว่ามันเร็วเกินไปเธอแค่อยากเรียนให้จบก่อนที่จะมีลูก อีกอย่างก็ไม่อยากรีบมีเพราะกลัวเป็นยัยเพิ้งโดนทิ้งให้อยู่บ้าน
“ไม่ใช่ว่ากลัวต้องเป็นยัยเพิ่งอยู่บ้านเลี้ยงลูกหรอ”
น้ำเสียงอ่อนโยนของคนเป็นพี่ชายแต่ฟังดูแล้วมันไม่ค่อยอ่อนโยนเท่าไหร่ มันออกเชิงประชดประชันมากกว่าอีก
“ก็กลัวค่ะ เชอร์กลัวว่าพวกคุณจะเบื่อยัยเพิ้ง แล้วแอบไปมีกิ๊ก”
เชอร์รีนพูดออกมาแบบไม่อาย แต่นั่นคือสิ่งที่เธอกลัวมากจริงๆ ทั้งสองคนทั้งหล่อแถมยังดูดี แล้วไม่พอยังรวยด้วย มาดเจ้าพ่อที่สาวๆ คนไหนเห็นก็ต้องอยากพลีกายให
