“แล้วแบบนี้ท่านประธานจะมาตามลูกสาวของฉัน กลับไปทำงานได้ยังไงกัน ในเมื่อมีนาเธอบอกว่าลาออกแล้ว”
เสียงเข้มของธิสุภัทรดังขึ้น ทันทีที่เขาเดินตามลูกสาวออกมาจากในสวน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
สายธารเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นพ่อ น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงไว้ด้วยความสั่นสะเทือนในใจ
“ครับมีนาเธอลาออกจริง แต่เหตุผลที่ผมมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะอยากให้เธอกลับไปในถานะเลขา แต่ผมมารักเธอให้กลับไปในถานะ...”
“พอค่ะ!”
เสียงของมีนาดังขึ้นทันทีก่อนที่เขาจะพูดจบ
เธอก้าวถอยหลังเล็กน้อยดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นพร่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“หยุดพูดนะคะคุณสายธาร หยุดพูดแล้วออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!”
เธอชี้นิ้วไปที่ประตูบ้าน ดวงตาสั่นระริกด้วยทั้งความกลัวและความเจ็บปวด
“ไม่มีนา ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหนีฉันไปได้อีกต่อไป”
สายธารพูดด้วยเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความว้าวุ่น เขาลุกขึ้นยืนตั้งใจที
