เช้าวันต่อมา บรรยากาศในห้องอาหารดูจะรื่นเริงเป็นพิเศษ คุณเกริก นั่งจิบกาแฟพลางอุ้มหลานชายตัวน้อยไว้บนตักอย่างเห่อสุดๆ ส่วน ไทม์ เดินลงมาจากชั้นบนด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่าผิดกับเมื่อวาน ผิวพรรณดูผ่องใสและมีรอยยิ้มกรุ้มกริ่มประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา
แต่คนที่ดูจะ บอบช้ำที่สุดคงเป็น ไออุ่น ที่เดินตามลงมาด้วยจังหวะที่ช้ากว่าปกติเล็กน้อย ใบหน้าสวยซับสีระเรื่อเมื่อเห็นสายตาของพ่อสามี
ที่หันไปมองลูกชายตัวดีที่เดินฮัมเพลงเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหาร ท่านหรี่ตามองรอยจางๆ ที่ซอกคอของไทม์ ที่เจ้าตัวจงใจเปิดกระดุมเชิ้ตเม็ดบนทิ้งไว้ ก่อนจะแกล้งกระแอมไอ
"แหม่.. วันนี้ดูหน้าตาสดชื่นนะเจ้าไทม์ เมื่อคืนสงสัย กินจนอิ่ม จะเต็มที่ล่ะสิ"
คุณเกริกเอ่ยแซวเสียงเรียบแต่ทำเอาคนฟังสำลักน้ำส้ม
ทท"แค่หลับสบายครับพ่อบรรยากาศมันดี"
ไทม์ตอบพลางตักอาหารให้ไออุ่นอย่างเอาอกเอาใจ
"พี่อุ่น ทานเยอะๆ นะครับ เมื่อคืนพี่เหนื่
