วันรุ่งขึ้นไทม์จัดการโทรแจ้งเพื่อนสนิทอย่างกิตและนอสให้ลาเรียนในวิชาเช้าให้ทันที เพราะภารกิจที่สำคัญที่สุดของเขาตอนนี้คือการพาไออุ่นไปที่โรงพยาบาลเดิมที่คุณพ่อจัดการไว้ให้ แต่คราวนี้มาเร็วกว่าที่คิดจนเจ้าตัวยังมือสั่นตอนจับพวงมาลัย
รถยุโรปคันเดิมเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าแผนกสูตินรีเวช ไทม์ในชุดเสื้อยืดพอดีตัวโชว์กล้ามแขนและกางเกงยีนส์ที่ดูเหมือนจะรีบใส่มา ประคองไออุ่นที่สวมชุดกระโปรงหลวมๆ เดินเข้ามาในแผนกอย่างระมัดระวังจนพนักงานต้อนรับและพยาบาลแถวนั้นพากันอมยิ้ม
"อ้าว คุณไทม์ คุณไออุ่น สวัสดีค่ะ น้องไทม์จูเนียร์เพิ่งจะขวบเดียวเอง วันนี้มาตรวจเช็กสุขภาพคุณแม่เหรอคะ"
พยาบาลอาวุโสที่คุ้นหน้ากันทักขึ้นอย่างใจดี
ไทม์ยืดอกพลางยิ้มกว้างจนเห็นฟัน
"เปล่าครับพี่.วันนี้ผมพาเมียมา ฝากครรภ์ครับ คราวนี้ท่าทางเจ้าตัวเล็กจะรีบมาจองคิว"
คำตอบของไทม์ทำเอาพยาบาลทั้งเคาน์เตอร์ถึงกับชะงัก
"ฮะ? ฝากครรภ์คนที
