เมื่ออาบน้ำแต่งตัวให้เมียเสร็จ ตะวันก็แทบจะอุ้มพั้นซ์ออกมาจากห้องเพื่อไปขึ้นรถ
"เฮีย พั้นซ์แค่ท้องนะคะ ไม่ได้ป่วยอะไรมากมาย" พั้นซ์ทำท่างอแง เพราะนอกจากจะอุ้มแล้ว เสื้อผ้า รองเท้า ก็ถูกว่าที่คุณพ่อคนใหม่สั่งโละทิ้งให้หมด
"ไม่ได้หรอกครับเฮียเป็นห่วง แล้วเสื้อผ้าที่มันรัด ๆ รองเท้าที่มีส้นสูง ๆ ก็ไม่ใส่แล้วนะครับ เดี๋ยววันนี้เราไปชอบปิงกันใหม่เลยดีมั้ย ไปซื้อเสื้อผ้าเผื่อลูกไว้เลย" คุณพ่อขี้เห่อบอกออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม เขาดูมีความสุขมากจนพั้นซ์ไม่อยากจะขัดใจ
"ก็ได้ค่ะ แต่ตอนนี้กลับบ้านก่อนนะคะ พั้นซ์อยากไปหาม๊าแล้ว คิดถึง" แค่พูดถึงแม่น้ำตาของว่าที่คุณแม่คนใหม่ก็เริ่มจะไหล
"โอ๋ อย่าร้องบ่อยนะครับ ถึงจะร้องด้วยความซาบซึ้งใจก็เถอะ เดี๋ยวตัวเล็กในท้องจะร้องไห้ตามหม่ามี๊นะครับ" ตะวันลูบหลังคนที่เขาประคองเพื่อเดินไปขึ้นรถและแต่งตั้งให้พั้นซ์เป็นหม่ามี๊ของลูกซะเลย
"หม่ามี๊เหรอคะ พั้นซ์
