ภีมที่ยิ้มอย่างร้ายกาจเดินเข้ามาหาภาพวาดที่ดึงผ้าห่มบนเตียงมาคลุมตัวเปลือยเปล่าเอาไว้
"ปิดทำไมครับ...ยังไงก็ต้องเปิด"
"อ้ะ!"
ภีมเข้ามากระชากผ้าผืนนุ่มออกจนภาพวาดสะดุ้ง
"ทำไมครับ..ตกใจมากเหรอ"
ภีมคลานเข้าหาภาพวาดที่มองอย่างระแวงช้าๆ
"พี่ภีม...จะทำอะไรคะ"
ภาพวาดที่ถดตัวหนีอัตโนมัติ เมื่อเห็นแววตาที่เป็นประกายแปลกๆจากภีม ที่ปกติไม่มีทางได้เห็นแน่ๆ
"อย่าถามเรื่องที่รู้อยู่แล้วเลยครับ มาตอบพี่ดีกว่าว่าหนูตั้งใจทำอะไร"
ภีมเชยคางเล็กขึ้นสบตา ภาพวาดได้แต่ส่งสายตาหาภามที่ยังยืนตรงประตูอย่างไม่กล้าขัดคำสั่งแฝดพี่ แม้ตัวเองจะยังล่อนจ้อนก็ตาม
"ไม่ต้องไปมองมันครับ...เพราะพี่รู้ว่าหนูเป็นคนคิด ใช่มั้ย…"
ภีมยิ้มบางอย่างใจเย็น แต่มันกลับทำให้ภาพวาดหวาดหวั่นยิ่งกว่าเดิม
"คะ..คิดอะไรคะ ภาพไม่เข้าใจ"
ภาพวาดส่ายหัวอย่างลนๆ ทั้งๆที่ภีมยิ้มแต่ทำไมมันดูน่ากลัวกว่าปกติ
"คิดว่าจะยั่วโมโหพี่ไงครับ…"
