"เออกูเอง! อุตส่าห์เป็นห่วงที่ไหนได้มาน้วยกันอยู่นี่เอง"
ภีมมองแรงใส่น้องชายก่อนเดินเข้ามาใกล้ทั้งคู่มากขึ้น
"ก็ปลอบใจไง มึงโมโหอะไรอ่ะ"
ภามกวนพี่ชายกลับอย่างไม่สนว่าตอนนี้ภีมจะหงุดหงิดแค่ไหน
"ก็มึงชอบขี้โกง แถมยังปล่อยกูรับหน้าคนเดียวอีก"
ภีมตอบก่อนดึงภาพวาดไปกอดและลูบหัวเบาๆอย่างอ่อนโยนจนคนถูกกอดใจฟูฟ่อง กอดกลับร่างสูงอย่างออดอ้อน
"เค้าชอบมึงไม่ได้ชอบกูนี่"
ภามย้อนทันทีก่อนยักไหล่และเดินไปรินน้ำใส่แก้วกินอย่างหน้าตาเฉย
"แล้วกูต้องชอบรึไงไอ้ห่า อีกอย่างที่กูจะมาบอกคือคุณแม่ให้รอคุยด้วยตอนเย็นนี้"
"เรื่องอะไรวะ"
ภามกันมาถามงงๆจนภีมถอนหายใจใส่แรงๆ
"กูอยู่กับมึงตรงนี้ กูจะรู้มั้ย"
"ครับพี่ หัวร้อนจังครับ แล้วทิ้งน้องจีน่ามานี่เค้าไม่ดิ้นตายแล้วรึไง"
ภามประชดประชันอย่างอดไม่ได้จนภาพวาดที่ฟังเงียบๆขำเบาๆออกมา ภีมที่ก้มไปเห็นจึงบีบแก้มนิ่มอย่างเอ็นดู
"กูส่งไปหาคุณธิตาแล้ว ตัดปัญห
