ภาพวาดที่กำลังตรวจเอกสารสะดุ้งตกใจเมื่อถูกปิดตา แต่กลิ่นหอมที่คุ้นเคยก็แทบไม่ต้องเดาว่าเป็นใคร เธอถอนหายใจออกมาแผ่วเบาก่อนยิ้มอย่างอ่อนใจในความขี้แกล้งนี้
“พี่ภาม เล่นอะไรคะเนี่ย”
ภาพวาดพยายามแกะมือใหญ่ออกจากหน้า โดยที่คนกระทำก็ไม่ยอมร่วมมือดีๆทั้งยังหัวเราะออกมาอย่างสนุกอีกต่างหาก
“รู้ได้ไงครับว่าเป็นพี่ หืม”
เสียงทุ้มถามขึ้นชิดหูก่อนจะค่อยๆเปิดตาให้ภาพวาดมองเห็นเหมือนเดิม
“คนที่เล่นอะไรแบบนี้ก็มีแค่พี่นั่นแหละค่ะ”
ภาพวาดมองค้อนก่อนหันกลับมาจัดเอกสารบนโต๊ะต่อ ภามยืนพิงโต๊ะก่อนมองดูภาพวาดทำงานไปเรื่อยจนคนถูกมองแปลกใจที่ภามไม่พูดธุระสักที
“แล้วพี่ภามมีอะไรรึเปล่าคะ”
“หนูทำอะไรครับ”
แทนที่จะตอบภามกลับถามคำถามแทน ภาพวาดเงยหน้ามองอย่างไม่เข้าใจ ก็เห็นอยู่ว่าเธอจัดเอกสารแล้วจะถามทำไมอีก
“โอเคครับ ไม่เห็นต้องมองดุขนาดนั้นเลย พี่แค่มาถามว่าหนูเตรียมของเรียบร้อยรึยังครับ อีกอาทิตย
