ระยะเวลาเกือบปีแล้วที่ภาพวาดได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในลอนดอนกับสองแฝด พอทุกอย่างลงตัวก็เริ่มไปเรียนรู้งานจนตอนนี้ก็ปรับสภาพจนชินกับทุกอย่างได้ไม่ยากเหมือนตอนแรกอีกแล้ว
แต่เช้าวันนี้ที่เคยลงไปทานข้าวพร้อมกัน ภาพวาดกลับยังไม่โผล่มาให้เห็นหน้าจนสองแฝดแปลกใจ เพราะตอนเช้าก็พากันรีบจนไม่ได้ดูว่าภาพวาดตื่นรึยัง
“น้องภาพ ไม่สบายเหรอครับ ทำไมไม่ลงไปกินข้าวเช้า หืม”
ภามที่อาสาขึ้นมาตามถามทันทีที่เข้ามาในห้องนอนกว้าง ขายาวก้าวไปถึงเตียงนอนด้วยความกังวลเมื่อเห็นว่าคนที่มาตามนั้นยังนอนอยู่บนเตียงไม่ได้ลุกไปไหน
“เวียนหัวค่ะ ลุกไม่ไหวเลย”
ภาพวาดบอกออกมาด้วยเสียงที่ทั้งแหบทั้งอู้อี้เพราะอาการป่วยที่เป็นขึ้นมากะทันหัน
“ไหนดูสิตัวร้อนมั้ย ไม่นี่นา ไปหาหมอมั้ยครับ”
ภามรีบเข้าไปจับตัวน้องทันทีด้วยความเป็นห่วง ถึงไม่ได้ตัวร้อนแต่ก็ยังกลัวเป็นอย่างอื่นถึงอยากพาไปหาหมอน่าจะดีที่สุด
“นอนพักก็หายค่ะ งั้นวันนี้
