"ภาพครับ ตื่นมากินข้าวเร็ว"
เสียงทุ้มที่ดังแผ่วเบาข้างๆหูไม่ได้ทำให้ภาพวาดที่นอนเป็นผักลุกขึ้นมานอกจากส่งเสียงครางตอบรับอือออในลำคออย่างยากจะลืมตา
"อื้อ"
เสียงหวานครางแผ่ว กายบางพลิกตัวหนีการรบกวนอย่างเกียจคร้านจนคนที่มาปลุกยิ้มอย่างเอ็นดู
เพราะไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน จึงไม่รู้ว่าต้องดูแลยังไง ตั้งแต่ที่พ่อแม่รับน้องสาวคนนี้มาแล้วบอกว่าต่อไป น้องจะมาเป็นน้องอีกคนในบ้าน ภีมกับภามก็แค่พยักหน้ารับรู้
แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆถึงมีน้อง แต่ก็ไม่ได้ถามว่ามาจากไหน รับรู้แค่ว่าน้องชื่อภาพวาดและต้องดูแลน้องให้ดีๆอย่างที่พี่ชายควรทำ
ก็แค่สองปีที่เคยเล่นด้วยกัน
จนวันนึงที่เริ่มขึ้นม.ปลาย สายตาที่มองเห็นน้องก็เริ่มเปลี่ยนไป น้องที่เคยน่ารักกำลังเริ่มโตขึ้น ร่างกายเริ่มปรับเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว
ไปกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างให้อยากรู้ อยากลอง
และเพราะคืนนั้นพ่อแม่ไปงานอะไรสักอย่าง และสองแฝดที
