สองชั่วโมงต่อมา บ้านจาริญญา
“หิวข้าวไหม” เขาเดินโอบเธอมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่และถามด้วยความห่วงใย
“เจี๋ยขอเค้กก่อน” ตอนนี้เวียนหัวมาก ร่างกายต้องการของหวาน
“วันนี้ของคาวตกถึงท้องเท่าไหร่ หมอบอกว่าให้กินของมีประโยชน์จะได้เร่งน้ำหนักลูกไงครับ” พี่นิกพูดพลางเทน้ำส้มคั้นจากขวดใส่แก้วยกมาให้เธอดื่ม
“ไม่ใช่เจี๋ยไม่กินนะ แต่กินอะไรก็อ้วกออกหมด ลูกพี่นิกดื้อเหมือนพี่นิกเลย ชอบแกล้งเจี๋ย” เจี๋ยเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด ลูกเอาแต่ใจชอบแกล้งแม่ตลอดเลย
เมื่อได้ยินคำว่าลูกเหมือนเขา พี่นิกก็นั่งลงที่พื้น วางมือที่หน้าท้องเจี๋ย “ดื้อเหมือนพ่อเหรอครับ ไหนบอกพ่อซิหนูดื้อแบบที่แม่ฟ้องพ่อหรือเปล่าหืม”
“ไม่ดื้อเจี๋ยจะอยู่สภาพนี้เหรอคะ” พูดแล้วเธอก็จะร้องไห้ พอเห็นหน้าพ่อของลูกก็ทำเอาใจสั่นไหว อยากร้องไห้ อยากงอแงให้เขาโอ๋เธอเยอะ ๆ
เจี๋ยไม่แตะเครื่องสำอางตั้งแต่รู้ว่าตั้งครรภ์ สิ่งไหนที่บอกว่าไม่ดีต่อลูก เจี๋ย
