เสียงเคาะประตูดังเร้าผิดวิสัย ถ้าเป็นพนักงานเอาอาหารมาเสิร์ฟ พนักงานคนนั้นคงไม่กล้าเคาะรัวอย่างนี้แน่นอน
“แบบนี้พ่อมาหาแน่เลย” เจ้าของห้องพูดพลางกระชับเสื้อตัวเอง กลัดกระดุมให้เรียบร้อยเหมือนเดิม ไม่รีบร้อน ไม่เร่งเร้า ต่างจากอีกฝ่ายที่ตกใจสุดขีด ลุกลี้ลุกลนรีบกอบโกยเอาเสื้อผ้าที่อยู่ตามพรมและพนักพิงโซฟา คว้าได้ก็วิ่งปรู๊ดเข้าห้องนอนที่อยู่ด้านข้างทันที
เจ้าของห้องหรูผู้ถูกขัดจังหวะเดินไปพลาง จัดเสื้อผ้าไปพลางให้เรียบร้อยเข้าที่ไม่อุจาดตา ก่อนเขาจะปลดล็อกกลอนประตูแบบดิจิทัล และก็ใช่อย่างที่คิด ทั้งกิตติ วีณา และพนักงานรูมเซอร์วิสสองคนยืนรอเขาหน้าห้อง ก่อนเขาจะบอกให้พนักงานทั้งสองคนเอาอาหารไปเตรียมไว้ที่โต๊ะกินข้าว รอกระทั่งพวกเขาเดินไปพร้อมกับวีณา
“พ่อ มาหาผมถึงนี่เลย มีธุระอะไรรึเปล่าครับ”
“ลูกอยู่กับใคร พ่อได้ยินเหมือนเสียงผู้หญิงร้อง”
“อ้อ...นั่นเมียผมเองครับ” ธารธาดาบอกกับพ่อของเข
