| เหมือนแพร |
ไม่อยากเชื่อว่าเรื่องของธารจะมีอิทธิพลต่อจิตใจฉันมากเหลือเกิน จากที่กลัวเขาจะเป็นซึมเศร้า กลายเป็นฉันเองนี่แหละที่นั่งจิตตกทำหน้าเป็นหมาหงอย ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน นั่งเหม่อยิ่งกว่าครั้งก่อนโน้นอีก
“ไอ้แพร เป็นอะไรไปอีกวะ นี่นอยด์เรื่องแก้แบบยังไม่หายอีกเหรอ เหนื่อยแทนแกว่ะ” พี่แก้วตาไถเก้าอี้ทำงานมาข้างๆ ตบไหล่ฉันปุๆ ถามด้วยสุ้มเสียงแสดงความห่วงใย
“เบื่อมากกว่าอะพี่ แพรขี้เกียจแก้แล้ว อยากร้องไห้” ฉันบอกกับเธอไปแบบนั้น ตีหน้าเศร้า เอาเรื่องงานบังหน้าไว้ก่อน จ้างให้ก็คงไม่เล่าเรื่องของธารให้ฟังหรอก เพราะมันน่าอายเกินไป
“งั้นแกมากับพี่” พี่แก้วตาดึงแขนฉันให้ลุกออกจากเก้าอี้ทำงาน ลากฉันถูลู่ถูกังเดินไปที่หน้าห้องพี่จอมทัพ
“แองจี้ พี่ขอพบพี่จอมด่วนค่ะ” พี่แก้วตาบอกกับเลขาสาวประเภทสองที่นั่งประจำอยู่หน้าห้อง ก่อนเธอจะยกหูแจ้งพี่จอมว่าเราสองคนมาขอพบ
“พี่แก้ว อะไรของพี่เนี่ย จ
