41 คาหนังคาเขา!
สองร่างยืนมองลูกน้อยหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข แต่กว่าจะนอนได้ทำเอาพ่อกับแม่เหนื่อยจนหอบเพราะวันนี้ลูกชายร่าเริงเป็นพิเศษ คงตื่นเต้นกับการเข้าโรงเรียนครั้งแรก
“คุณว่าออสตินจะเข้ากับเพื่อนๆ ได้ไหม”
“ไม่รู้สิ” ชายหนุ่มยักไหล่ ดวงตาหวาดหยาดเยิ้มมองหน้าลูกชายสุดที่รัก อยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่วันยังรู้สึกรักและผูกพันธ์ได้มากขนาดนี้ “บางทีออสตินอาจเป็นหัวหน้าแกงค์ฟันน้ำนมก็ได้”
“คุณก็...ลูกเราไม่ใช่นักเลงนะคะ”
“แล้วไง ก็ถ้าลูกเป็นนักเลงประจำห้องขึ้นมาจริงๆ ล่ะ ดูตัวเขาสิ โตเกินมาตรฐานเด็กไทยไปแล้ว”
“แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะสอนลูกให้เป็นนักเลงนะคะ ออสตินตัวโตก็จริง แต่จิตใจบอบบางยิ่งกว่าอะไร”
“จะสอนลูกให้เล่นตุ๊กตาว่างั้นเถอะ” เขามองเธอด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายแล้วกำลังจะหมุนตัวออกไปจากห้องนอนลูก
“เดี๋ยวก่อนค่ะ”
“อะไร”
เอมิกาเดินเข้ามาขวาง ใบหน้าแดงเห่อเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูง มาร์
