“งั้นฉันก็คงต้องขอบคุณคุณปู่ด้วยใช่ไหมเนี่ย ที่ลิขิตให้ชีวิตของฉันต้องมาเจอเด็กบ้าแบบเธอน่ะ”
“คำก็เด็กบ้า สองคนก็เด็กแสบ งั้นคืนนี้ดาวจะไปนอนกับคุณปู่นะคะ”
“เฮ้... ได้ที่ไหนกันล่ะ ฉันไม่ยอมหรอก” คนตัวโตโวยวายลั่น
“ก็คุณเรียกฉันว่าเด็กบ้านี่”
เมเตโอดึงร่างเล็กเข้ามากอด พร้อมจูบแก้มฟอดใหญ่ “เด็กบ้าที่รักไง ฉันกลายเป็นคนรักเด็กขึ้นมาก็ตั้งแต่เจอเธอนั่นแหละ”
โอลิเวอร์กับป้าเกรซหัวเราะครื้นเครงอย่างมีความสุข “แม่เกรซพาฉันไปตากลมที่ระเบียงหน่อย อยู่ตรงนี้นานๆ เบาหวานจะขึ้นเอาได้ง่ายๆ”
“ค่ะคุณท่าน”
วาดดาวหน้าก้มหน้าแก้มแดงก่ำ เมเตโอเองก็หน้าแดงไม่แพ้กัน “คุณปู่พูดอะไรก็ไม่รู้ ผมก็เขินเป็นนะครับ”
“พาหนูดาวขึ้นไปพักผ่อนเถอะ เหลนปู่จะได้มาเกิดเร็วๆ ไง ไปกันเถอะแม่เกรซ”
ป้าเกรซส่งยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะเข็นรถของโอลิเวอร์ออกไป และเมื่ออยู่ตามลำพัง เมเตโอก็ช้อนร่างของวาดดาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนทัน
