“ฉันไม่น่า... ไม่น่าเสียเวลาฝ่าดงรถติดมาเลย”
ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย เกรี้ยวกราดจนเหมือนจะเป็นบ้า และกำลังจะผลุนผลันเดินออกไป แต่หูได้ยินเสียงดังตุ๊บในห้องน้ำเสียก่อน
เมเตโอหันไปมองอย่างสงสัย คิ้วเข้มเลิกสูง ขณะค่อยๆ ขยับเท้าไปหยุดตรงหน้าห้องน้ำ
“ใครน่ะ”
“ฉัน... ฉันเองค่ะ”
ไม่รู้ว่าทำไมเขาจะต้องฉีกยิ้มจนหน้าบานด้วย กับอีแค่เสียงของวาดดาวตอบกลับมาเท่านั้น
“คุณปู่ให้ฉันมาเยี่ยม นี่ก็กำลังจะกลับแล้ว”
“ขอบ... ขอบคุณค่ะ”
นี่เจ้าหล่อนจะพูดแค่นี้จริงๆ เหรอ? เมเตโอหงุดหงิดงุ่นง่านขึ้นอย่างมาสุดจะควบคุม มือใหญ่กุมลูกบิดประตูแน่น
“เธอทำธุระเสร็จหรือยัง ฉันจะเข้าห้องน้ำบ้าง”
“คือฉัน...”
วาดดาวมองสภาพตัวเองที่กองอยู่กับพื้นและลุกขึ้นไม่ได้อย่างเวทนา
“คุณไปเข้าที่บ้านเถอะค่ะ ฉัน... โอ๊ย...”
“เธอเป็นอะไรน่ะ”
เมเตโอตกใจกับเสียงอุทานที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของวาดดาว เขาจึงถือวิสาสะกระชา
