หล่อนไม่เคยรู้สึกประหม่าเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต... แค่ถูกสายตาสีทองคมกริบจ้องมองมาเท่านั้น หล่อนก็รู้สึกราวกับกำลังเปลือยเปล่าไปเสียทั้งตัว
แก้มนวลแดงระเรื่อ ฝ่าเท้าเปลือยเปล่ารู้สึกหมดแรงเอาดื้อๆ นี่ถ้าไม่มีเสียงทักทายจากโอลิเวอร์ดังขึ้นเสียก่อน หล่อนก็คงทรุดฮวบลงกลางห้องอาหารไปแล้ว
“หลับสบายดีไหมหนูดาว”
“เอ่อ สบาย... สบายดีค่ะคุณปู่”
หล่อนพยายามที่จะไม่ปรายตามองเขา แต่กลับห้ามดวงตาไม่รักดีไม่ได้ เพราะมันเอาแต่จ้องมองพ่อเทพบุตรสุดหล่อเขม็ง มองเขาอย่างวิงวอนจนน่าละอาย แต่เขาสิ... ไม่เห็นจะสนใจหล่อนเลยแม้แต่นิดเดียว
วาดดาวคิดปลงๆ ในอก ขณะยกมือเล็กขึ้นแตะปากอิ่มของตัวเองอย่างลืมตัว เมื่อคืนกี่ครั้งกันนะกับการจ่ายดอกเบี้ยด้วยรอยจูบ
“กินอะไรดีล่ะหนูดาว”
เป็นโชคดีของหล่อนอีกครั้งที่โอลิเวอร์ถามขึ้นอีก เพราะไม่อย่างนั้นหล่อนคงจะทำตัวเหมือนคนบ้าต่อไป
เด็กสาวรีบก้าวเข้ามา และทรุดตัวลงนั่ง
