เฉากังเข้ามารายงาน ขณะที่อวี้เหวินจิ้งและลู่เซวียนเฉ่านั่งอยู่ด้วยกัน แต่ทว่าลู่เซวียนเฉ่ากลับมีสีหน้าแช่มชื่นเล็กน้อย ไม่มีอารมณ์หึงหวงเขาจนชายหนุ่มรู้สึกไม่ค่อยพอใจ
“เฉากังออกไปได้แล้ว” อวี้เหวินจิ้งไล่บ่าวในจวนตัวเองออกไป วันนี้ไม่มีสาวใช้ตามมาด้วย เนื่องจากนางบ่นว่าเรือนคับแคบ ไปแค่วันเดียวก็อย่ามากคนจะมากความ
“เจ้าไม่หึงข้าเลยรึ!” อวี้เหวินจิ้งหันมาคาดคั้นคนเป็นภรรยา แทนที่จะห่วงสามีกลับยิ้มสบายใจ ที่คนอื่นจะส่งสตรีอุ่นเตียงมาให้
“ข้าคิดว่าท่านชอบอุ่นเตียง ลองอุ่นเตียงกับสตรีที่แม่เลี้ยงข้าหาให้ก็แล้วกัน ข้าจะได้สบายตัว” ลู่เซวียนเฉ่าพูดอย่างไม่ยี่หระ คล้ายไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวกับเขาเลย นั่นทำให้เขาไม่พอใจ
“ข้าสามีเจ้านะ”
ลู่เซวียนเฉ่ายิ้มให้เขา ส่ายหน้าเล็กน้อยบุรุษผู้นี้โตกว่านางตั้งมาก แต่ทว่าทำตัวเป็นเด็กไปได้
นางรึจะเสียดายคนลามกอย่างเขา ในเมื่อเขาไม่ได้มีใจให้นางแต่ร
