เพียง (พอ) รัก

แดดอ่อนๆ จากกระจกบานใหญ่ริมผนังค่อยๆ คลี่คลายความมืดในห้องนอนกว้างของคอนโดหรู กลิ่นแดดอุ่นบางเบาและกลิ่นสะอาดจากผ้าปูเตียงใหม่เอี่ยมปะปนกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ติดอยู่บนหมอนใบเดิม ทำให้บรรยากาศเช้านี้ดูทั้งเงียบและอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ปาณชีวา ค่อยๆ ขยับเปลือกตา ลมหายใจยังอุ่นอยู่ใกล้แก้มของเธอ เมื่อดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏตรงหน้าก็ยังเป็นภาพเดิมที่เธอเห็นทุกเช้าในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของคนที่โลกทั้งใบเรียกว่า ‘คุณหมอ’ แต่เธอกลับเรียกเขาว่า ‘คุณอา’ ใบหน้าของ นายแพทย์กฤตภัทร ในยามหลับตา ดูแตกต่างจากภาพศัลยแพทย์ตกแต่งผู้เย็นชาในห้องตรวจโดยสิ้นเชิง ไม่มีแววตาคมกริบที่มักทำให้ทั้งคนไข้และบุคลากรใต้บังคับบัญชาตึงเครียด มีเพียงเปลือกตาที่ปิดสนิท ขนตาดกหนา และลมหายใจสม่ำเสมอที่เป่ารดหลังมือของเธอเบาๆ เพราะเมื่อคืนเธอเผลอซุกเข้าไปนอนแนบอกเขาแล้วค่อยๆ ขยับมาหนุนแขนจนเกือบทั้งตัวแทบจะเกาะอยู่บนร่างสูงของเขาอย่างนั้น ปลายนิ้วเรียวของเธอขยับอย่างแผ่วเบา ลอบเลื่อนออกจากอกแกร่งที่อยู่ใต้เสื้อยืดสีเข้มไปหยุดที่สันกรามคม ก่อนจะไล่ปลายนิ้วเบาๆ ไปตามแนวกรามและสันจมูกตรงได้รูปอย่างที่คนทั้งโรงพยาบาลต่างลอบมองอยู่เสมอ เธอมองเขาอย่างเงียบงัน ดวงตาเต็มไปด้วยความหลงใหลที่ไม่กล้าเอ่ยออกมาเป็นคำพูด “คุณอา…” เธอพึมพำแผ่วๆ กับตัวเองเหมือนกลัวจะปลุกเขา ทั้งที่ความจริงเสียงของเธอเบาเสียจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ จังหวะนั้นเอง...ความร้อนที่แผ่ออกมาจากผิวเขาทำให้เธอชะงัก ดวงตากลมโตที่เมื่อครู่ยังมองเขาด้วยแววหลงใหลเริ่มเปลี่ยนเป็นแววกังวลอย่างฉับพลัน เธอลองทาบฝ่ามือให้แนบสนิทกับหน้าผากเขาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพียงความรู้สึกที่คิดไปเอง แต่มันร้อนจริง…ร้อนจนรับรู้ได้ว่าคงไม่ใช่แค่เพราะเขานอนห่มผ้าหนาเท่านั้น หัวใจของปาณชีวากระตุกวูบ ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัวคือ เขาไม่สบายรึเปล่านะ? แต่เพราะยังไม่แน่ใจ หญิงสาวจึงค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือไล่ลงมาจนถึงลำคอแกร่ง ลมหายใจของเธอขาดช่วงไปชั่วขณะเมื่อรู้สึกถึงความอุ่นจัดใต้ผิวหนังที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจรของเขา “ร้อนจริงด้วย…” เธอพึมพำกับตัวเอง คราวนี้เสียงชัดขึ้นเพราะความตกใจมากกว่ากระซิบ กฤตภัทรขยับตัวเล็กน้อยขณะหลับราวกับสัมผัสถึงความเคลื่อนไหวของเธอ แต่ยังไม่ลืมตา ดวงหน้าคมยังซบหมอนไปทางเธอเหมือนเดิม ลมหายใจอุ่นยังคงเป่าใส่ข้อมือของเธอไม่เปลี่ยน ทว่าขณะเดียวกัน ปาณชีวากลับรู้สึกว่าหน้าอกของเขาอุ่นกว่าปกติเล็กน้อยเมื่อร่างเธอยังแนบอยู่กับเขาในระยะประชิด เธอดันตัวเองลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ความงัวเงียหายไปหมด เธอค่อยๆ จัดผ้าห่มให้เขาในขณะที่สายตาก็สอดส่องไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว เหมือนกำลังลิสต์สิ่งที่ต้องทำในหัวโดยอัตโนมัติ เธอรู้จักเขาดีพอจะเดาได้ว่า หากปลุกขึ้นมาในตอนนี้ เขาต้องพูดว่า “ไม่เป็นไร แค่นี้เอง เดี๋ยวก็หาย” และถ้าเธอไม่ยืนยัน เขาคงลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกจากห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “จะปล่อยคุณอาไว้แบบนี้ไม่ได้” หญิงสาวพูดกับตัวเองเบาๆ ขณะก้าวลงจากเตียง เท้าเปล่าของเธอสัมผัสพื้นเย็นๆ ทำให้ต้องสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อให้ตัวเองไม่พะวงกับอะไรนอกจากคนที่นอนอยู่บนเตียง “คราวนี้ป่านจะไม่ยอมให้คุณอาฝืนตัวเองอีกแล้ว” เธอรีบเดินออกไปยังตู้ในครัวเล็กๆ ที่เชื่อมกับห้องนั่งเล่น หาอ่างสเตนเลสใบหนึ่งแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนกลางสีอ่อนที่เธอซื้อมาเพิ่มให้เขาเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เพราะเห็นว่าของเดิมเขามีแต่สีขาวเรียบๆ จนเธออยากเพิ่มสีสันเล็กน้อยให้ชีวิตที่เป็นระเบียบเกินไปของเขา เธอจุ่มผ้าลงไปในน้ำอุ่น บิดเบาๆ ให้หมาด แล้วรีบเดินกลับไปที่เตียงด้วยหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้ตอนที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่ง “คุณอา…ได้ยินป่านมั้ยคะ คุณอาไม่สบาย เดี๋ยวป่านเช็ดตัวให้นะคะ” เธอพูดเบาๆ แต่ก็หวังว่าเขาจะได้ยิน สัมผัสอุ่นนุ่มของผ้าขนหนูที่แตะบนหน้าผากทำให้คนที่หลับอยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เปลือกตากระตุกเหมือนคนสะดุ้งจากความรู้สึกที่คาดไม่ถึง เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมที่มักจะเฉียบคมในห้องตรวจดูพร่าเลือนนิดๆ อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ป่าน…” เสียงทุ้มต่ำแหบลงเล็กน้อยดังขึ้นแผ่วๆ ริมฝีปากเขาแห้งจนเธอใจหาย “ทำอะไร...” “ป่านเช็ดตัวให้คุณอาค่ะ” เธอตอบทันที น้ำเสียงสั่นนิดๆ ด้วยความเป็นห่วง “คุณอาตัวร้อนมากเลย รู้ตัวมั้ยคะว่าเป็นไข้” กฤตภัทรพยายามจะยกมือขึ้นมาจับผ้าที่หน้าผาก แต่เหมือนเขาจะหมดแรงจึงทำได้แค่ขยับปลายนิ้วเล็กน้อยเท่านั้น “แค่…เมื่อคืนอาเพลียๆ นิดหน่อย” เขาตอบเรียบๆ ตามความเคยชินของคนที่ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองป่วยง่ายๆ “เดี๋ยวก็หาย” เขาพูดต่อ “ไม่หายค่ะ” เธอเถียงทันทีอย่างลืมตัว เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาดุเท่าที่จะทำได้ “คุณอาไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่นะคะ เป็นคนเหมือนกัน ตัวร้อนขนาดนี้จะบอกว่าเดี๋ยวก็หายได้ยังไง” “ดุอาเป็นด้วยเหรอ” เขาแกล้งถาม ทั้งที่ริมฝีปากยกยิ้มจางๆ