ในยามบ่ายแก่ ๆ ของวันเดียวกัน เด็ก ๆ ทั้งสามคนก็กำลังเล่นสนุกกันอยู่ในห้องรับแขก โดยที่แมงปอ นั้นกำลังนั่ง ๆ นอน ๆ กลิ้งตัวไปมาอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ เอนหัวพิงหมอนพลางจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใจจดใจจ่อ ส่วนเสือกับสิงห์ก็กำลังตั้งใจอยู่กับการต่อเลโก้หุ่นยนต์ยักษ์ที่เมื่อต่อเสร็จจะมีขนาดเท่าคนอยู่บนพรมผืนหนา
“ป้ายักไม่มาเยย ปอปอยอป้ายักขานานมาก” แมงปอพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเล็ก ๆ เริ่มฉายแววไม่พอใจ “ป้ายักบอกเย่งปอปอ ป้ายักไม่มาเย่งปอปอ”
ทันทีที่เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นที่หน้าบ้าน แมงปอที่ปกติจะเชื่องช้าและขี้เซาเหมือนลูกแมวในช่วงบ่ายก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วสูง วิ่งหน้าตั้งไปที่หน้าประตู แล้วก็ได้เห็นรถสปอร์ตสุดหรูของป้ารักมาจอดเทียบอยู่หน้าบ้าน ทว่าก็ยิ้มแฉ่งได้ไม่นานนัก เพราะเมื่อเห็นว่าร่างสูงสง่าของหมอโชนก้าวลงมาจากฝั่งคนขับ แมงปอก็หุบยิ้มทันที ตามมาด้วยร่างของคนเป็นป้าที่กำลังถือถุงผ
