เสียงทุ้มที่เอื้อนเอ่ยกับเธอนั้นยังคงก้องดังอยู่ในหูของแทนรักไม่จางหาย ดวงตาปรือทอดมองคนที่อยู่ถัดลงไปและคร่อมเหนือตนอยู่พร้อมกับเสียงหอบกระเส่าหายใจหนักและติดขัดขึ้นเล็กน้อยจากความรู้สึกสุดโต่งสุดตัวเมื่อครู่ แทนรักนอนหอบหายใจบนเตียงกว้างด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนกว่าก่อนหน้า ผมนิ่มกระจายตัวบนผ้าปูสีขาวสะอาดตา แถมทั้งเรียวขายังคงสั่นน้อย ๆ เหมือนไม่อาจตั้งหลักจากพายุราคะที่เพิ่งผ่านไป
แต่ก่อนที่เธอจะได้สูดหายใจเต็มปอด หมอโชนก็โน้มตัวลงมาอีกครั้ง แววตาคมเข้มของเขาส่องทอประกายร้อนแรง ราวกับไม่คิดจะปล่อยให้ค่ำคืนนี้จบลงได้โดยง่ายดาย ไม่ต่างอะไรจากเจ้าป่าที่เมื่อได้ขย้ำเหยื่อแล้ว ก็ยากที่จะปล่อยไปหากไม่ได้ลิ้มรสแสนโอชะของมันจนหมดสิ้น
ปลายนิ้วจากฝ่ามือหนาไล้เลื่อนลงตามเรือนกายขาวผ่องอย่างเชื่องช้า แตะต้องสัมผัสตามสัดส่วนโดยไม่ได้ออกแรงบีบคลึงทิ้งรอยมือแต่อย่างใด
“ทำไมที่ผ่านมา…ถึงได้ใจแข็งใส่ผมอ
