“เบ๊บคะ รักว่าบ้านหลังนี้ดู…แปลก ๆ นะคะ”
หมอโชนยิ้มแห้งทันที “คุณพ่อกับคุณแม่ของผมซื้อทิ้งไว้ตั้งหลายปีแล้วน่ะครับเบบี๋ แต่เพราะยังทำทริปเที่ยวรอบโลกกันไม่ครบตามที่อยากทำสักที บ้านนี้เลยถูกทิ้งไว้แบบนี้ก่อนครับ”
คำพูดของหมอโชนทำให้แทนรักถึงกับพูดไม่ออก เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ ประตูรั้วแล้วมองเข้าไปภายในบ้านที่ดูเก่าแต่ก็ยังดูดีอยู่บ้าง ถึงแม้สนามหญ้ารอบ ๆ บ้านจะรกเพราะหญ้าขึ้นสูงมากก็ตาม
“แต่นี่มัน…แทบจะเป็นบ้านร้างแล้วนะคะเบ๊บ ทำไมไม่จ้างใครมาช่วยดูแลบ้างล่ะคะ” แทนรักยังคงถามต่อด้วยความสงสัย
“เมื่อก่อนก็มีแม่บ้านกับคนสวนคอยดูแลอยู่ตลอดแหละครับ แต่พอป้ากับลุงคนที่เคยประจำอยู่เขาเกษียณตัวเองไป…คุณพ่อกับคุณแม่ของผมก็ไม่จ้างใครมาอีกเลย”
“ทำไมล่ะคะ”
“ก็คุณพ่อกับคุณแม่หวงบ้านมากเลยน่ะสิครับเบบี๋ ถึงขั้นที่ไม่ไว้ใจให้คนนอกมาเข้า ๆ ออก ๆ ในบ้านตัวเองเลยด้วย แต่ผมรับรองได้ว่าข้างในมันไม่ได้รกขนา
