“มึงเป็นเหี้ยอะไรครับ คุณธันวา”
อชิระถามเสียงหงุดหงิด ก็จะไม่ให้หงุดหงิดได้อย่างไร ตั้งแต่มันเข้ามาในห้องทำงานของเขา มานั่งเสนอหน้าอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา มันก็เอาแต่ถอนใจหายใจ ทำหน้าเหมือนคนปวดอึตลอดเวลา แล้วคนที่กำลังใช้สมองทำงานอย่างเขา เงยหน้าขึ้นมาทีไร ก็ต้องเจอหน้ามันทุกที มันทำให้เขาหมดอารมณ์ทำงาน
“เปล่า ไม่มีไร”
“ไม่มีไร ก็ไปทำงานครับ”
“แต่วันนี้เป็นวันลาพักผ่อนของกู”
จริง ๆ แล้ววันนี้เป็นวันลาพักผ่อนของเขา เขาควรมีความสุขอยู่กับเด็กเลี้ยงเนื้อหวาน แต่เขาก็มาที่บริษัท เพราะเขาไม่อยากอยู่คนเดียว มันฟุ้งซ่าน แต่พอมานั่งลงที่หน้าโต๊ะทำงานของเพื่อน เขาก็เอาแต่คิดถึงเธอ และสับสนว่าจะเอาอย่างไรต่อดี เขาควรเลี้ยงเธอต่อดีไหม แล้ววันนี้เธอไม่มีเรียนด้วย ถ้าเกิดเธอไปรับงานคนอื่นล่ะ
“กูไม่ยอม” ธันวาโพล่งเสียงในหัวออกมา เขาเสียงดังจนอชิระถึงกับสะดุ้งตกใจ
“ไม่ยอมบ้าอะไรของมึง ไอ้ธันว
