มือเหี่ยวย่นขยับเพียงเล็กน้อย ราวกับว่าได้ยินและรับรู้ทุกคำที่ลูกพูด ครู่เดียวหลังจากนั้น แม่ก็จากไปอย่างสงบ...
“ทำไมต้องเป็นกูอีกแล้ววะ” ธันวาบ่นอย่างหัวเสีย เมื่อต้องไปจัดการปัญหาที่เชียงใหม่อีกแล้ว
“ก็เพราะมึงเคยไปแล้ว มึงรู้ว่าอะไรเป็นยังไงแล้ว ดังนั้น มึงควรสานต่อให้มันจบครับ” ภากรบอกแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์
“พวกมึงนี่นะ” ธันวาชี้นิ้วไปที่ภากรและอชิระ “ไอ้พวกติดเมีย แม่ง...งานการไม่ทำ โยนมาให้กูหมดเลย อย่าให้กูมีเมียบ้างก็แล้วกัน”
อชิระยิ้มอ่อนบาง “แต่ตอนนี้ มึงยังไม่มีครับ ดังนั้น ไปทำงานครับ อย่าบ่น กูให้คนจองตั๋วเครื่องบิน จองที่พักไว้ให้แล้ว คราวนี้อาจจะต้องไปนานหน่อยนะ”
“เออ...ดูจากรายงานกูก็รู้แล้วว่า ต้องแก้กันบานเลย”
“แต่กูเชื่อว่ามึงจัดการได้ ไอ้เพื่อนรักคนเก่ง” ภากรว่าแล้วยิ้มเต็มใบหน้า
“ไม่ต้องมาหลอกชมกู ไอ้พวกเพื่อนเวร”
ธันวาต้องเดินทางไปเชียงใหม่ในบ่ายของวันนี้เลย เพราะต
