“น้องธาร แดดเริ่มแรงแล้วถ้าไม่ไหวก็ไปนั่งพักในอาคารได้นะครับ เดี๋ยวพี่ดูแลแถวนี้เอง”
“ไม่เป็นไรค่ะ ธารยังไหว อีกอย่างงานก็ยังไม่ทันเริ่มเลย ขืนธารไปนั่งพักคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่”
“งั้นถ้ารู้สึกว่าไม่ไหวเมื่อไหร่ก็เรียกพี่นะครับ อย่าฝืนเด็ดขาดเลยนะ”
“ขอบคุณค่ะ”
ประโยคสนทนาธรรมดา แต่อธิชนม์กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างสะกิดในอก เขาไม่ชอบจังหวะที่วีรภพเรียกชื่อธารมิกาอย่างเป็นธรรมชาติ เขาไม่ชอบสายตาของอีกฝ่ายที่มองเธอเหมือนมองคนพิเศษ และเขายิ่งไม่ชอบที่ธารมิกาตอบกลับอย่างอ่อนโยนเหมือนเธอไม่ได้รู้สึกว่าอะไรผิดปกติ ทั้งที่สำหรับเขา มันผิดปกติตั้งแต่แรกแล้ว
เขาขยับตัวไปยืนใกล้ธารมิกามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับร่างกายตอบสนองก่อนสมองจะหาเหตุผลมารองรับ และเมื่อรู้ตัวเขาก็ไม่คิดถอย และจะไม่มีวันถอยอีกแล้ว...
เมื่อกิจกรรมเริ่มต้นในเวลาแปดโมงครึ่ง ครูหลายคนก็พาเด็กๆ ที่มาร่วมกิจกรรมเข้าคิวเป็นกลุ่
