“สวัสดีค่ะคนเก่ง ตื่นเช้าจังเลยนะคะวันนี้แถมยังแต่งตัวน่ารักมากด้วย”
“หนูต้องตื่นเช้าค่ะอาธาร วันนี้แด๊ดดี้จะพาหนูไปรีดนมวัว!”
ชัญญ่าพูดเร็วเหมือนกลัวคำพูดตัวเองจะไม่ทันความตื่นเต้น
“อาธารไปด้วยกันนะคะ หนูอยากให้อาธารไปด้วย หนูจะสอนอาธารด้วย!”
ธารมิกาหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู
“ชัญญ่าจะสอนอาธารเหรอคะ”
“ค่ะ! ถ้าหนูทำเป็นแล้วหนูจะสอนอาธารบ้าง” เด็กหญิงบอกอย่างมั่นใจ ก่อนจะกระซิบเสียงเบาๆ แต่ดังพอให้คนข้างหลังได้ยิน
“อาธารต้องไปนะคะ เดี๋ยวแด๊ดดี้เหงา”
ธารมิกาชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคำกระซิบของเด็กห้าขวบมีพลังมากกว่าที่ควรจะเป็น เธอเงยหน้าขึ้นพอดีกับที่อธิชนม์เดินเข้ามาในโถงบ้านใหญ่ เขายืนอยู่ห่างๆ มองภาพนั้นด้วยสายตานิ่งลึก แต่ไม่เย็นชาเหมือนเคย หากเป็นความนิ่งที่เหมือนกำลังเก็บรายละเอียดทุกอย่างไว้ในใจอย่างระมัดระวัง
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณชนม์…” ธารมิกาลุกขึ้น ยิ้มสุภาพเหมือนทุกครั้ง “ได
